I will remember your small room, the feel of you, the light in the window, your records, your books, our morning coffee, our noons, our nights, our bodies spilled together, sleeping, the tiny flowing currents, immediate and forever. Your leg, my leg, your arm, my arm, your smile and the warmth of you who made me laugh again.

Charles Bukowski
(via faia-ousia)

(Source: seabois, via faia-ousia-deactivated20120722)

I hope you read some fine books and kiss someone who thinks you’re wonderful, and don’t forget to make some art — write or draw or build or sing or live as only you can.

Human beings are funny. They long to be with the person they love but refuse to admit openly. Some are afraid to show even the slightest sign of affection because of fear. Fear that their feelings may not be recognised, or even worse, returned. But one thing about human beings that puzzles me the most is their conscious effort to be connected with the object of their affection even if it kills them slowly within.

Sigmund Freud  (via slekes)

(via faia-ousia-deactivated20120722)

η φωτογραφία που έπρεπε να έχεις λάβει εδώ και μέρες..αλλα η τεχνολογία βλέπεις…!
(τώρα που ξέρω οτι με τσεκάρεις!;)

η φωτογραφία που έπρεπε να έχεις λάβει εδώ και μέρες..αλλα η τεχνολογία βλέπεις…!

(τώρα που ξέρω οτι με τσεκάρεις!;)

http://www.jr-art.net/
θάλασσα, ταξίδια, όνειρα…αγνωστη η κατάληξη…μια αιωνιοτητα και μια μερα….τόσο κρατάει το ταξίδι για να την φτιάξεις οπως την θες…

θάλασσα, ταξίδια, όνειρα…αγνωστη η κατάληξη…μια αιωνιοτητα και μια μερα….τόσο κρατάει το ταξίδι για να την φτιάξεις οπως την θες…

Κοιμόσουν ακόμη, όταν ξύπνησα. Σε κοίταξα δίπλα μου ν’ ανασαίνεις.
Ονειρευόσουν, Αλέξανδρε;
Το χέρι σου κουνήθηκε λίγο σα να μ’ έψαχνε…τα βλέφαρά σου έπαιξαν κι έπειτα βυθίστηκες πάλι.
[…]
Σου γράφω, σου μιλάω…
Νιώθω ότι σ’ έχω πλησιάσει τόσο πολύ που μου αντιστέκεσαι.
Απειλώ τον κόσμο σου, Αλέξανδρε;
Κι όμως δεν είμαι παρά μια ερωτευμένη γυναίκα.
Τη νύχτα σε κοίταζα. Δεν ήξερα αν κοιμόσουν ή σώπαινες.
Φοβόμουν αυτό που μπορούσες να σκέφτεσαι.
Φοβόμουν ότι είχα μπει μες στη σιωπή σου.
Κι άρχισα να δείχνω εύθραυστη με το μόνο τρόπο που ξέρω, με το κορμί μου, γιατί τότε δεν κινδύνευε η δική σου ασφάλεια.
Δεν είμαι παρά μια ερωτευμένη γυναίκα, Αλέξανδρε.
Περπάτησα γυμνή στην άμμο. Φυσούσε…
Ένα καράβι πέρασε.
Αργούσες να ξυπνήσεις.
Πάνω μου, η ζεστασιά σου ακόμα.
Δεν τολμούσα να ονειρευτώ ότι με ονειρεύεσαι.
Α! Αλέξανδρε! Αν για μια στιγμή το πίστευα, θα διαλυόμουν σε μια κραυγή.
[…]
Ο άνεμος φυσάει τα μάτια σου μακριά… Όμως, δώσε μου τούτη τη μέρα… Σα να ‘ναι η τελευταία μας. Δώσε μου τούτη τη μέρα.
Σου γράφω μπροστά στη θάλασσα.
Ακόμα κι ακόμα… Σου γράφω, σου μιλάω. Όταν… Όταν ξαναγυρίσεις κάποτε σε τούτη τη μέρα, θυμήσου…
Την κοίταξα με όλα τα μάτια.
Τη χάιδεψα με όλα τα χέρια.

Θ.Αγγελόπουλος.Μια αιωνιότητα και μια μέρα

όποιος σκέφτεται πολύ γερνάει γρήγορα..

Κατίνα
μπορείς να κουβαλάς το ‘σπίτι σου’…

μπορείς να κουβαλάς το ‘σπίτι σου’…

(via tatto-your-name-across-my-heart)